Dziesiąte urodziny Gralingrad.pl

I tak minęła cała, długa dekada. To już dziesięć lat, odkąd prowadzę bloga Gralingrad.pl. Moje małe, niepozorne miejsce w przepastnej sieci, gdzie na swój własny sposób dzielę się pasją do gier. Jak co roku zapraszam na tradycyjne, urodzinowe przemyślenia oraz podsumowanie tego, co wydarzyło się w minionych miesiącach w Gralingradzie.

Dobre decyzje

Nie da się tego jakoś konkretnie wytłumaczyć, ale moment zakładania bloga Gralingrad.pl zapisał się mi w pamięci. W połowie 2015 roku, zainspirowany kilkoma dyskusjami i opiniami bardziej doświadczonych twórców internetowych, postanowiłem założyć bloga na własnym serwerze i pod własną domeną. Początkowo jako takie dodatkowe miejsce do publikacji, które z czasem zaczęło przejmować coraz więcej i więcej uwagi. To była dobra decyzja. Gameplay.pl, na którym wcześniej przez kilka lat publikowałem, kilka miesięcy temu przestał istnieć. Przepadły setki, jeśli nie tysiące wpisów rozmaitych blogerów, którzy recenzowali i bawili się w publicystykę. To mógł być też smutny koniec Gralingradu, gdybym dziesięć lat temu nie podjął właściwej decyzji.

Dekadę później Gralingrad.pl ma się dobrze. Egzystuje sobie w swojej małej przestrzeni. Jest kojarzony przez skromne grono graczy i czytelników, którzy lubią tu zajrzeć co jakiś czas lub przypadkowo natrafią na interesującą treść z wyszukiwarki czy z sociali. Kiedyś patrzyłbym na obserwowaną od miesięcy stagnację w statystykach odwiedzin ze smutkiem, złością czy irytacją. Dzisiaj cieszę się z każdej dziesiątki czytelników, którzy zawitali w te progi i znaleźli tu dla siebie coś do czytania.

Ta zmiana podejścia do prowadzenia Gralingradu pozwala mi skupić się na tym, co rzeczywiście ważne. Na przyjemności tworzenia kolejnych opowiadań. Na utrwalaniu wspomnień z przygód w wirtualnych światach i na dzieleniu się z Wami radościami z kolejnych poznawanych i ogrywanych produkcji. Bez pogoni za wyświetleniami i wynikającej z analizy statystyk presji. To wszystko z kolei przekłada się też na fakt, że blog nie ma żadnego wyznaczonego celu, który chciałbym z nim osiągnąć. Nie celuję w dobicie do kilku tysięcy odwiedzających miesięcznie. Nie chcę bić się o wyższe pozycje w wyszukiwarce i większą rozpoznawalność. Zamierzam za to kontynuować to, co robię. Każdego tygodnia, miesiąca i roku publikować tu kolejne opowiadania z gier oraz sporadycznie pojawiające się felietony. Dopóki wystarczy sił i dopóki nieprzerwanie sprawia mi to aż tyle frajdy.

Rok 10 w Gralingradzie

Zbliżając nieco perspektywę, spójrzmy wspólnie, jak minął ostatni rok na blogu. Na pewno mogę być zadowolony ze swojej aktywności. Udało mi się na tyle dobrze organizować czas, by spisać i nagrać sporo różnych materiałów. Powstały nowe opowiadania, jak długa seria z Final Fantasy 7 Rebirth, ale też nieco krótsze z nadrobionych po latach Syberii czy InFamous. Wrzuciłem też na swój ruszt ciekawe indyki, w rodzaju Rain czy Figment, które zaowocowały własnymi seriami publikowanymi na łamach bloga.

Statystycznie Gralingrad jest w podobnym miejscu, w którym znajdował się też rok czy dwa lata temu. Miesięcznie odwiedza go około 400-500 osób, przeważnie trafiając tu z wyszukiwarki, ale też bezpośrednio zaglądając na stronę. To dla mnie szczególny powód do radości, jeśli ktoś zdecydował się obserwować bloga i sprawdzać, co nowego pojawia się na łamach. Zawsze też z radością spoglądam na dane dotyczące czasu spędzanego na poszczególnych tekstach. Pokazują, że wiele tych opowiadań i felietonów jest czytanych.

Obok pisania, znalazłem też czas na dogranie kilku audiobooków. Zrealizowałem w tym aspekcie założony plan minimum. Powstały słuchowiska z Monster Hunter Freedom Unite, Soul Reavera i pierwszy epizod z For Honor. Biblioteka dostępnych materiałów odrobinę się powiększyła i każdy, kto przypadkowo natknie się na kanał na YouTube, Spotify czy na innej platformie podcastowej, może już spędzić kilka godzin na słuchaniu historii z gier. Oto mi chodziło, kiedy zaczynałem. Czuję, że jeszcze sporo ciekawych audiobooków mógłbym nagrać i mam nadzieję, że będzie ku temu okazja.

Sam kanał na YouTube zaliczył w ostatnich dwunastu miesiącach ładny wzrost. Przekroczyłem barierę trzystu subskrybujących, a łączny czas oglądania i odsłuchiwania moich materiałów dobił niemalże do stu pięćdziesięciu godzin. Z zaskoczeń – audiobooki Need for Speed: Most Wanted cieszą się niespodziewaną popularnością – razem trzy odcinki zanotowały już ponad 1700 odsłon. Pierwszy „Pamiętnik Arthura Morgana” z Red Dead Redemption 2 też ma już ponad tysiąc odtworzeń. Ten z Resident Evil 2 – pierwszy opublikowany – osiągnął już 2 500 wyświetleń. Ogromnie się cieszę i dziękuję!

Gralingrad to w teorii też media społecznościowe, ale niewiele się zmieniło od ubiegłego roku, kiedy w natłoku obowiązków przestałem je aktywnie prowadzić. Zaglądam na Facebooka, Xittera, Bluesky, Instagrama czy TikToka sporadycznie. Niejako po to, by dać znać, że żyję i nadal tworzę. Wiem, że taka nieregularność wpływa automatycznie na mocno ścięte zasięgi i niewiele daje. Zdaję sobie też sprawę, że bez autopromocji czy płatnej promocji na tych wszystkich serwisach trudno dotrzeć do odbiorców z moimi materiałami. Gdyby może doba miała 27 godzin, znalazłbym chwilę na regularność na poszczególnych profilach. W tym momencie jednak są po prostu daleko na liście priorytetów. Autentycznie wolę i lepiej się czuję z wybraniem czasu choćby na granie, czytanie bądź oglądanie zamiast na postowanie i udzielanie się na Fejsie czy Bluesky.

Brucevsky poza domem

Gralingrad.pl to mój wirtualny dom, ale Brucevsky’ego znajdziecie też w dwóch innych projektach, w których mam ogromną przyjemność brać udział dzięki niesamowitym i inspirującym ludziom.

RaczejKonsolowo i podcasty „GameCast” oraz „Raport o grach” wpisały się w moją codzienność i z radością siadam za każdym razem przed mikrofonem, żeby pogadać z Tomkiem, Anią i Bartkiem o ogrywanych tytułach lub branżowych nowinkach. Chciałoby się nawet częściej, ale na razie warunki na to nie pozwalają i tutaj raczej życiowo będzie tylko więcej wyzwań. Niemniej jestem ogromnie wdzięczny za możliwość bycia członkiem tak niesamowitej ekipy!

Drugi z projektów to współpraca z serwisem Gry-OnLine. Trwa już dobre szesnaście lat i choć przez ten czas zawsze byłem takim luźno orbitującym w okolicach redakcji autorem, tak bardzo się cieszę, że nadal mogę dla GOL-a tworzyć felietony i artykuły. Wymagają często wiele pracy, dużo researchu, ale sprawiają przez to jeszcze więcej satysfakcji i radości. Tylko w ostatnich miesiącach mogłem przybliżyć w ten sposób historię polskiego genialnego wynalazcy Jacka Karpińskiego, okoliczności powstawania Turoka czy omówić wpływ Richarda Honeywooda na lokalizacje jRPG-ów. Dzięki, Aniu i Krzysztofie, za tę szansę!

Dekada Gralingradu

A skoro to już dekada Gralingrad.pl, to nie może też obyć się bez spojrzenia w statystyki i wskazania najchętniej czytanych materiałów. Google Analytics ma niekompletne dane, ale obejmuje większość lat, kiedy już pisałem opowiadania, więc stanowi sensowne źródło informacji. Najwięcej osób zajrzało do Gralingradu, by poczytać o Generale Daimosie i powspominać kultową w Polsce animację. Dalej w klasyfikacji pod względem liczby odsłon jest sporo odcinków pamiętnika Arthura Morgana z Red Dead Redemption 2. Niemało osób odwiedziło stronę, by poczytać o Grim Fandango i Syberii, ale o dziwo też o PES 6 czy Resident Evil 2 (tym klasycznym z PSX-a). Spory przekrój różnych wpisów, o tytułach starszych i nowszych, od przygodówek, przez sandboksy, po sportówki. Taki właśnie jest Gralingrad – miejsce, gdzie każdy może znaleźć jakiś kąsek dla siebie.

Dziesięć lat minęło szybko. Gralingrad stał się moim projektem z pasji, sposobem na oderwanie od codzienności, małą radością w trudniejszych chwilach. Miejscem, gdzie mogę realizować się pisarsko, bawić słowem, szlifować umiejętności, a jednocześnie dzielić się z Wami swoimi zainteresowaniami. Czego chciałbym sobie życzyć przy tej okazji? Kilku rzeczy. Na pewno czasu, by udawało się niezmiennie znaleźć chwile na bloga, YouTube’a, podcasty i artykuły. Do tego też może spokoju, co by fala trzęsień ziemi na internetowym poletku, wywoływana przez sztuczną inteligencję, nie wypchnęła Gralingradu gdzieś w ogóle poza radar czytelników i słuchaczy. Na koniec jeszcze może swojskiego „sto lat”, co by i strona i sam autor mieli okazję napisać Wam jeszcze urodzinowy wpis za rok, za dekadę i w 2050 roku.

Jeśli to przeczytaliście, jeśli tu zaglądacie, jeśli znaleźliście w Gralingradzie coś, co ożywiło wspomnienia, rozbawiło lub zainspirowało Was, dzięki! Za Wasz czas i za obecność. Za wszystkie wizyty, za napisane komentarze, za udostępnienia, polubienia i przesłane wiadomości. Dzięki za każdą aktywność i interakcję. Dla małych autorów i takich blogów ma to szczególne znaczenie. Fajnie, tak po prostu, móc z kimś pogadać o grach. Do przeczytania i usłyszenia, Towarzyszki i Towarzysze!